Διαδώστε το!

ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΧΤΗ. ΓΙΑΤΙ;
ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ.
Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.
ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.

Ο Bambi έχει και κέρατα...

Δευτέρα 16/7/2007 βράδυ

Κάθισα το μεσημέρι να φάω και χάζευα την Opra που είχε θέμα ένα gay κυβερνήτη. Σηκώθηκα να πάω να πιω νερό και μόλις γύρισα δεν είχε Opra αλλά ειδήσεις που έλεγαν «Κλειστή η Κατεχάκη». Ε σιγά, λέω, και αλλάζω κανάλι. Και τότε κατάλαβα τι γινόταν…
Καίνε τον Υμηττό…Και λέω «καίνε» και όχι «καίγεται» γιατί ΑΥΤΟΙ τον καίνε. Και αρχίζουν οι σκέψεις της παράλογης(?) λογικής μου :
Σου έκαψαν την Πάρνηθα, σου καίνε και τον Υμηττό κι όμως κάθεσαι σπίτι σου!! Η δικαιολογία έτοιμη : «Και πού να ξέρω ποιοι το έκαναν?». Τι λε ρε μαλάκα? Ποιος έχει συμφέρον να κάψει το δάσος αν όχι το καπιταλογούρουνο που θα πάει να χτίσει πάνω στο νεκροταφείο των δέντρων? Τόσο μυαλό θέλει πια για να δεις ποιοι ελέγχουν τα ΠΑΝΤΑ, ακόμα και το οξυγόνο σου?
Ξύπνα ρε μαλάκα!!! Σε κλέβουν, σε βάζουν φυλακή, σε γεμίζουν με σκατά αντί για γνώση, σου καίνε τα δάση! Κι εσύ ρε ηλίθιε…πας και τους ψηφίζεις!! Τσακώνεσαι για χάρη τους, κατεβαίνεις στους δρόμους να τους προσκυνήσεις και τους έχεις και για θεούς σου. Γιατί ρε? Τους έχεις ανάγκη? Έτσι σε κάνουν να πιστεύεις? ΑΧΡΗΣΤΟΙ σου είναι! Πού σε βοήθησαν? Και μη μου πεις το παραμύθι της «εθνικής ασφάλειας» και της «εθνικής ενότητας» και ό,τι άλλη «εθνική» παπαριά σου σερβίρει ο Κυριακού, ο Βαρδινογιάννης, ο Λαμπράκης, ο Κοντομηνάς και αυτός που έχει το Mega (ειλικρινά sorry ρε φίλε που δε σε θυμάμαι!).
Μα ποιοι είναι ΑΥΤΟΙ που ελέγχουν τη ζωή μας και εσύ τους γλύφεις? Δεν έχουν όνομα. Πες τους κράτος, εκκλησία, MME, καπιταλόσκυλα. Όλοι αυτοί μαζί σού γαμάνε τη ζωή κι εσύ τους λες και «ευχαριστώ» και νιώθεις και υποχρεωμένος. Ως πότε ρε? Δηλαδή τι άλλο περιμένεις πριν πάρεις την πέτρα και κάνεις το σπίτι του κάθε πλουσιοκυβερνοπαπαδοάρχιδου γυαλιά-καρφιά?
Αλλά ξέχασα…Μασάς ακόμα την καραμέλα της αναρχίας! Δεν κατάλαβα ρε μεγάλε? Αναρχία είναι να κάψω το σπίτι του Χριστόδουλου και του Πρετεντέρη αλλά το να μου καίνε εμένα το σπίτι δεν είναι αναρχία?
Γιατί ναι ρε!! Σπίτι μου είναι ο Υμηττός! Και η Πάρνηθα και η Πεντέλη και ο Λυκαβηττός και τα άλση της Αθήνας και το πιο μικρό δεντράκι σ’ ένα στενό στο κέντρο! Και όταν θα μου το πειράξεις παλιομαλάκα το δεντράκι, κρύψου… κρύψου ρε αρχίδι γιατί δε θα κωλώσω και θα σε ξεκοιλιάσω!!Αλλά επειδή σ’ αυτή τη χώρα είναι παράνομο να σκοτώνει ένας μικροαστός έναν καπιτάλα (το αντίθετο φυσικά και είναι νόμιμο), θα σου κάνω ό,τι μου κάνεις: θα σου κάψω το σπίτι! Eye for an eye! Τελείωσαν οι χριστιανικές μαλακίες για «μάγουλα» και «αγάπες». Μου καις το δάσος ρε? ΣΟΥ ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ! Γιατί ο Bambi έχει και κέρατα...

Τρώγοντας στο εστιατόριο

Πέμπτη 5/7/2007 μεσημέρι

Να’ τος πάλι! Αχ παιδί μου, πόσο καιρό είχα να σε δω στο εστιατόριο? Και είναι το ίδιο ωραίος όπως παλιά. Αχ τι λέω? 2 βδομάδες έχω να τον δω μόνο. Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος σε 2 εβδομάδες?
Ούτε ένα βλέμμα ο δικός σου όμως! Στην αρχή κάθισε φάτσα μου και χάρηκα αλλά άλλαξε με το φίλο του. Λες να αρέσω σ’ αυτόν? Πιθανόν γιατί φοράει γυαλιά οπότε μια στραβωμάρα την έχει :-Ρ

Μερικές μέρες το εστιατόριο είναι καλύτερο και από το Blue Train. Ανοίγει το μάτι σου βρε αδερφή! Βέβαια έχεις τη μόνιμη απορία «Είναι δεν είναι?» αλλά σου φεύγει με ένα καλό radar :-Ρ Τώρα ειδικά με τη rainbow στο χέρι σιγά το δύσκολο να ξεσκαρτάρεις τον κόσμο. Ναι κομπλεξική αγάπη μου, σκάρτους εννοώ τους str8! Την έχω δει Straight Story :-Ρ
Αλλά άλλο έλεγα και ξέφυγα. Α ναι το παιδί. Φιλοσοφική είναι οπότε…ΟΧΙ δε θα υποκύψω στη στερεοτυπική μανία! Μπορεί να μην είναι gay! Μια φορά στο 221 είχε κάτσει μπροστά μου και δεν άκουσα καθόλου μουσική (!!) για να ακούσω τι έλεγε με τον άλλο. Μαλακίες, κλασικά.

Αχ δεν αντέχω εδώ μέσα! Θα με πιάσει η καρδιά μου καλοκαιριάτικα! Μόλις κάθισε μπροστά μου ένα παιδί…που αν δεν είχα μόλις φάει τη μαλακία που είχε σήμερα το μενού, θα τον είχα ξεκοκαλίσει!! Και ο βλάκας φοράει σκουλαρίκι στο δεξί αυτί και είναι σε παρέα 5 ατόμων το μοναδικό αγόρι! Δηλαδή και να μη θέλεις να μπλέξεις με gay κανονικότυπα σε προκαλεί ο άλλος!

Α λάθος. Στο αριστερό το φοράει. Αλλά και πάλι είναι κούκλος…

Αυτή την εποχή λυσάω μου φαίνεται. Μπααα μαλακίες. Όλο το χρόνο λυσάω :-Ρ Ε μα εγώ φταίω? Να μην υπήρχαν ωραία αγόρια να μη λύσαγα. Α στο διάλο δηλαδή!

Γαμώ το σήμα εδώ μέσα. Αλλά δε φεύγω!! Όχι μωρό μου, θα τον πάρω από πίσω αυτή τη φορά (μεταφορικά μόνο, προς το παρόν :-Ρ) μπας και καρφωθώ και λίγο. Άντε κι εσύ αγάπη μου με το γιαουρτάκι μία ώρα! Κόκαλα έχει?
Αχ όχι :-( Με κοιτάει μια κοπέλα από την παρέα του παιδιού με το σκουλαρίκι. Μα καλά, στραβωμάρα έχει? Και πέρα απ’ αυτό! Τόσο str8 φαίνομαι και δεν το ξέρω? Θα ανησυχήσω… Πάει και το παιδί με το σκουλαρίκι! Μα πώς? Διακτινίστηκε?

Α να’ τος καλέ. Στρίβει τσιγάρο.

Μα γιατί να μην υπάρχει ένα αληθινό radar που να σου λέει αν ο άλλος τη στέλνει την καρτ ποστάλ ή όχι, ε? Ή τέλος πάντων να μάθουν επιτέλους ότι κόκκινο-πορτοκαλί-κίτρινο-πράσινο-μπλε και μωβ όταν τα βλέπεις στο χεράκι, κοπελιά, σταμάτα να κοιτάς και πες στο φίλο σου να κοιτάξει :-Ρ Αλλά τίποτα! Για άλλη μια φορά είμαι αόρατος. Τύφλα να’ χει ο μανδύας του Harry. Τον τρώω άνετα!(και πάλι μόνο μεταφορικά, προς το παρόν και προς το μέλλον μη σου πω τελικά :-/ )

Ωχ βαρέθηκα. Πάω σπίτι να δω Bob. Γεια σας κουκλάκια που το μάτι να σας βγει αφού δεν το χρησιμοποιείτε :-Ρ Καλά ντάξει το παίρνω πίσω (αχ…δεν το βλέπω :-Ρ)

Ναρκωσθήματα

Δευτέρα 2/7/2007 βράδυ

Έχω καιρό να γράψω. Ίσως φταίει το ότι δε με έχει ενοχλήσει ο «άλλος» εδώ και καιρό. Οι επιλογές μου φαίνονται δικές μου. Δεν ξέρω αν είναι όμως.
Πρόσεξα ότι γράφω όποτε είμαι μελαγχολικός. Κι όμως αυτή την περίοδο μόνο μελαγχολικός δε νιώθω. Αγχωμένος, μπερδεμένος, λυπημένος, χαρούμενος και βαριέμαι να βρω άλλα επίθετα. Επιδιώκω τη μελαγχολία όμως. Δεν ξέρω. Τελικά μπορεί να είναι ένα ναρκωτικό. Ναρκωτικό συναίσθημα…
Η ανάγκη μου να φεύγω απ’ αυτό που ζω και η μόνη μου επαφή με την «πραγματικότητα» να είναι ένας αναστεναγμός κάθε τόσο, γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Εθίζομαι στη μελαγχολία. Δε φοβάμαι και ψάχνω το «γιατί». Γιατί δεν τρομάζω?
Επειδή αυτή τη φορά καλώ ΕΓΩ τη μελαγχολία. Δε με κάνει ΑΥΤΗ δικό της.
Επειδή αυτή τη φορά ξέρω ότι το κάνω για να ναρκώσω το άγχος μου για το αυριανό μάθημα που δίνω.
Επειδή αυτή τη φορά δεν ακούω Yann Tiersen αλλά Cranberries.
….
Είμαι και εγώ ένα πρεζόνι της Ομόνειας. Σε τι διαφέρω δηλαδή από αυτά? Επειδή δε ζητιανεύω ή επειδή δεν ενοχλώ τη σωματική μου υγεία? Ενοχλώ την ψυχική. Αν η παραμυθιά σε στέλνει στον τάφο, η μελαγχολία θα σε στείλει στο ψυχιατρείο.


Με φαντάζομαι μόνο μου (μόνιμη εικόνα στις σκέψεις μου) βυθισμένο τόσο πολύ μέσα μου, συνομιλώντας με «αυτόν», ο οποίος τελικά θα χαίρεται αφού κατάφερε να με ρουφίξει στα βάθη του. Δεν τρομάζω. Ίσως γιατί πιστεύω ότι δε θα συμβεί άσχετα αν άρχισε να μου λείπει σε τέτοιο βαθμό η μελαγχολία ώστε να την αποζητώ.

Αύριο που θα δώσω το μάθημα, γιατί έχω την υποψία ότι αφού τελειώσω θα είμαι μια χαρά? Μήπως γιατί όντως είμαι ο ορισμός του απότομου mood-changing? Απλώς παίρνω το «μαύρο» μου για να μη σκέφτομαι τα Διακριτά Μαθηματικά.
Απόψε είμαι μελαγχολικός (μαστουρωμένος).
Αύριο θα είμαι χαρούμενος (καθαρός).
Τα ναρκωσθήματα λειτουργούν ανάποδα από τα ναρκωτικά μάλλον.

Περιμένωντας

Παρασκευή 1/6/2007 μεσημέρι

Κέντρο και περιμένω. Συνάντηση και κλασικά έχω φτάσει πιο νωρίς. Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Μάλλον θα είναι στα πλαίσια της τελειομανίας του ζώδιου μου...

Συνάντηση για άλλη μια φορά με άτομο που με αφήνει συναισθηματικά αδιάφορο. Και ένα χρόνο να κάνω να μιλήσω μ’ αυτά τα άτομα και μία μέρα, είναι το ίδιο πράγμα. Δεν έχουν κάτι κακό. Ούτε εγώ το έχω και κανείς δεν το έχει. Απλώς με κάποιους ανθρώπους δεν κάνεις «κλικ», πώς να γίνει?
Ευτυχώς το βράδυ θα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον.

Βλέπω τον κόσμο να περνάει. Δείχνουν χαρούμενοι κι αυτό δείχνει να με παραξενεύει…What’s wrong with me τελοσπάντων? Α, ένα ζευγάρι δίπλα μου τσακώνεται χαμηλόφωνα. Τι χαμηλόφωνα δηλαδή που οι φωνές τους διαπερνούν αυτές του Ozzy?
Και περιμένω… και χαζεύω…
«Se 10 8a eimai ekei»
Περισσότερο χάζεμα, λοιπόν. Το κόκκινο τελικά είναι όντως της μόδας. Ωραία γιατί με το μαύρο σκάω.

Ωχ, έλεος. Τόσο παράξενο είναι να κάθεται κάποιος και να γράφει? Και δεν κοιτάει και κανένα αγόρι! Μόνο κορίτσια :-Ρ Θα προσπαθήσω να κομπλάρω κάποιον κοιτώντας τον συνέχεια. (τελικά όταν βαριέμαι ή θα κάνω ή θα γράφω μαλακίες :-Ρ)
Ε ρε πούστη μου όλοι με τα γυαλιά τους! Α να ένας. Μπααα… Τι γίνεται ρε γαμώτο? Μόνο εγώ κομπλάρω όταν με κοιτάνε?
Πέρασε κι ώρα με τις αηδίες μου, ήρθε και η άλλη

Όσο υπάρχουν δυνατές ψυχές...

Τετάρτη 30/5/2007 μεσημέρι

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

Σήμερα στη σχολή αναφέρθηκε η Αμαλία…Ίσως τελικά να αξίζουν και κάτι οι σπουδές.

Δεν είχα ξανακούσει για την Αμαλία, μάλλον επειδή είμαι καινούριος στη blogόσφαιρα. Τέτοιοι άνθρωποι με κάνουν να ντρέπομαι. Να ντρέπομαι που ζω σε αυτή τη χώρα, να ντρέπομαι που ενώ είμαι καλά στην υγεία μου, μελαγχολώ για πράγματα ανούσια. Τέτοιοι άνθρωποι με κάνουν να βλέπω τη ζωή ως δώρο και όχι ως καθήκον. Μου δίνουν ελπίδα. Ελπίδα…Κι όμως…

Αμαλία όπου και να είσαι σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ που δεν υπέκυψες στη σαπίλα αυτή της κοινωνίας. Σε ευχαριστώ που δεν έγινες δούλος της νοοτροπίας του «Δε βαριέσαι…» και του «Δεν πάει στο διάλο?». Σε ευχαριστώ που έγραψες, που εναντιώθηκες που πίστεψες, που υπήρξες…ή μάλλον, που υπάρχεις.

Συγγνώμη που ζω στο ίδιο κράτος που σε σκότωσε. Συγγνώμη που τους αφήνω να δολοφονούν άτομα σαν εσένα. Αφού κανείς από αυτούς δεν το κάνει, ας το ακούσεις από κάποιον τουλάχιστον: Συγγνώμη

Καλό σου ταξίδι Αμαλία

Επιστροφή στην Αθήνα

Τρίτη 29/5/2007 βράδυ

Γυρνάω απ’ το μάθημα και αφού είναι νωρίς (ο άλλος θα μπει στις 12, αν μπει) είπα να πάω να δω το σταθμό στο Γκάζι.

Λάθος κατεύθυνση και φτάνω Περιστέρι. Φτου…Πάλι πίσω…Σημάδι να πάω σπίτι μου?

Ακούω το «Summer ‘78» του Yann Tiersen από το «Good Bye Lenin» και έχω χαθεί…Αυτό το κομμάτι λειτουργεί καλύτερα και από τη φαντασία. Τελειώνει και το ξαναβάζω. Δε μελαγχολώ όπως παλιά. Η Αθήνα δεν είναι ίδια τώρα.

Βλακείες. Η Αθήνα δεν άλλαξε. Άλλαξε ο τρόπος που τη ζω. Ίσως και να έκανε καλό το διήμερο εκτός Αθηνών.

«Σύνδεση με τη γραμμή 1 Πειραιάς…»

Πρόσωπα παγωμένα, αδιάφορα. Ένα πρόσωπο τα κοιτάει, το δικό μου. Γίνεται το ίδιο με αυτά. Κάποιος γελάει, γυρίζω να δω καλύτερα. Δεν έχει ακουστικά, κοιτάει στο κενό, κάτι θα σκέφτηκε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν χαρούμενες σκέψεις…

Αλλάζω γραμμή. Πάω Κεραμεικό τελικά. Ο Yann Tiersen είναι ακόμα στα αυτιά μου, παίζει με τα συναισθήματά μου.

Η αποβάθρα είναι άδεια. Κάθονται σπίτι τους ίσως…Το τρένο αργεί και κομπλάρω από την κοπέλα που με κοιτάει απορημένη να γράφω στηρίζοντας το τετράδιο στα πόδια μου.

Έρχεται κόσμος. ΑΙΓΑΛΕΩ 01:00 λέει ο πίνακας.

Σχεδόν άδειο το βαγόνι μου. Θα δω το σταθμό με την ησυχία μου. Η κοπέλα με κοιτάει ακόμα, την κοιτάω και κατεβάζει το βλέμμα.

«Τερματίζει εδώ?» Όχι…Αιγάλεω.

«Next station Kerameikos»

Φτάσαμε.

Ο σταθμός μυρίζει καινούριο και λάμπει από τα πολλά φώτα και τον ανύπαρκτο κόσμο. Η Κωνσταντινουπόλεως έχει και «Έξοδο».

Είδα 2 ζευγάρια. Το ένα, bear, κοιτάει το χάρτη της περιοχής. Ανεβαίνοντας την Περσεφόνης προς την Τεχνόπολη φάνηκε ο Παρθενώνας. Όσες φορές είχα έρθει δεν το είχα προσέξει. Στην «κύρια» είσοδο του σταθμού, αυτή της Τεχνόπολης, έχει πιο πολύ κόσμο. Γελαστά πρόσωπα και πρόσωπα που ψάχνουν (άλλα πρόσωπα ίσως?). Επιστρέφω στην αποβάθρα και δίπλα μου είναι δύο αγόρια. Βγάζω τα ακουστικά μου και πιάνω κάτι για pride και party. Ξαναγυρίζω στον Tiersen το τρένο αργεί και ψάχνω στυλό να γράψω. Δε γράφει κανένα και πέφτω…Ηρεμώ και γράφει το ένα…

Αδιάφορη διαδρομή, γεμάτη σκέψεις και αναστεναγμούς εξαιτίας του κομματιού.

Έφτασα…Καληνύχτα..