ΑπονεNOημέNO

Τετάρτη 5/10/2011
Μεσημέρι

Γιατί είσαι έτσι?
Οι σκέψεις σου πιο μπερδεμένες από ποτέ. Τώρα. Τώρα που νόμιζες ότι είχες ξεκαθαρίσει τα πάντα μέσα σου, ένιωθες δυνατός, σίγουρος, έτοιμος να ξαναμπείς στο ηλίθιο αυτό παιχνίδι της ζωής.

Έφαγες χαστούκι. Ξανά. And guess what! Δε θα είναι το τελευταίο। Και το ξέρεις φίλε μου। Αυτό που δεν ξέρεις είναι η απάντηση στην ερώτηση που σε βασανίζει κάτι τέτοιες στιγμές, μέχρι πότε? Μέχρι πότε θα αντέχεις να σε γαμάνε από το πουθενα, να σηκώνεσαι ξανά και ξανά να σε γαμάνε δίχως δεύτερη σκέψη। Μέχρι πότε θα καταπίνεις τα πάντα γιατί έτσι σε έχουν συνηθίσει। Μέχρι το τέλος, λέει κάποια...

Ανοίξου σου λένε, ζήσε τη ζωή, μη σκέφτεσαι τόσο πολύ. Εσύ όμως ξέρεις ότι δε σκέφτεσαι. Γιατί αν σκεφτόσουν θα είχες φύγει πολύ καιρό τώρα. Έκατσες. Θα συνεχίσεις να κάθεσαι?

Ξέρω πιστεύεις ότι αυτή η ζωή δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Κάθε μία είναι μοναδική όμως. Μη συμβιβάζεσαι σε τίποτα και με κανέναν. Βάλε στο μυαλό σου τον συμπαντικό σου Νόμο και ξέχνα όλα τ’ άλλα.

Μην το βουλώνεις. Μεταμφίεσε τη σιωπή σε λέξη, που λέει πάλι η ίδια. Μίλα, συζήτησε, ούρλιαξε, ψιθύρισε, μην κλείνεσαι. Ναι, κανένας δεν αξίζει όσο εσύ, το ξέρω. Και πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν κανένας δεν είναι εσύ. Η μοναδικότητα της ύπαρξης είναι το μόνο που κάνει αυτό το βόθρο υποφερτό. Θα ήθελες να είναι κι άλλοι ακριβώς όπως εσύ?

Και ξέρεις και κάτι άλλο…
Ένα παιχνίδι είναι η ζωή. Κάτσε και φτιάξε εσύ τους κανόνες μάγκα μου…

Δεν έρχονται μαζί σου

Σάββατο 22/5/2010 Απόγευμα

Ερχόμαστε.

Δεν ψάχνουμε από πού. Μόνο μαζεύουμε. Μαζεύουμε εμπειρίες, αντικείμενα, ανθρώπους. Με ζήλο, με εμπάθεια, με ψυχωτική μανία και γιατί;

Φεύγουμε.

Τι παίρνουμε μαζί; Από αντικείμενα τίποτα, από ανθρώπους (ελπίζω..) τίποτα. Ίσως πιστέψεις ότι θα πάρεις τις αναμνήσεις σου μαζί. Η mainstream λογική αρνείται να δεχθεί αυτή τη «διατήρηση μνήμης» στην Άλλη όχθη. Ας μην τσακωθώ μαζί της τώρα και παρασυρθώ. Δεν τις παίρνεις μαζί σου λοιπόν.

Στεναχωριέσαι; Όλες οι αναμνήσεις σου είναι τόσο καλές που θλίβεσαι αφήνοντας τες εδώ; Γιατί να πας Αλλού με φουλαρισμένο «δίσκο»; Πόσο μάλλον όταν το υλικό που υπάρχει μέσα μπορεί και να σε είχε στενοχωρήσει όσο ζούσες…

Ένα ταξίδι είναι. Το ξέρω ότι το νιώθεις. Τράβα φωτογραφίες και χαμογέλα χωρίς ίχνος θλίψης ή ενοχής. Όταν τελειώσει δε θα θυμάσαι τίποτα, το ξέρεις; Κρίμα δεν είναι να νομίζεις ότι θα φύγεις μαζί τους;

Ναρκωσθήματα

Δευτέρα 2/7/2007 βράδυ

Έχω καιρό να γράψω. Ίσως φταίει το ότι δε με έχει ενοχλήσει ο «άλλος» εδώ και καιρό. Οι επιλογές μου φαίνονται δικές μου. Δεν ξέρω αν είναι όμως.
Πρόσεξα ότι γράφω όποτε είμαι μελαγχολικός. Κι όμως αυτή την περίοδο μόνο μελαγχολικός δε νιώθω. Αγχωμένος, μπερδεμένος, λυπημένος, χαρούμενος και βαριέμαι να βρω άλλα επίθετα. Επιδιώκω τη μελαγχολία όμως. Δεν ξέρω. Τελικά μπορεί να είναι ένα ναρκωτικό. Ναρκωτικό συναίσθημα…
Η ανάγκη μου να φεύγω απ’ αυτό που ζω και η μόνη μου επαφή με την «πραγματικότητα» να είναι ένας αναστεναγμός κάθε τόσο, γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Εθίζομαι στη μελαγχολία. Δε φοβάμαι και ψάχνω το «γιατί». Γιατί δεν τρομάζω?
Επειδή αυτή τη φορά καλώ ΕΓΩ τη μελαγχολία. Δε με κάνει ΑΥΤΗ δικό της.
Επειδή αυτή τη φορά ξέρω ότι το κάνω για να ναρκώσω το άγχος μου για το αυριανό μάθημα που δίνω.
Επειδή αυτή τη φορά δεν ακούω Yann Tiersen αλλά Cranberries.
….
Είμαι και εγώ ένα πρεζόνι της Ομόνειας. Σε τι διαφέρω δηλαδή από αυτά? Επειδή δε ζητιανεύω ή επειδή δεν ενοχλώ τη σωματική μου υγεία? Ενοχλώ την ψυχική. Αν η παραμυθιά σε στέλνει στον τάφο, η μελαγχολία θα σε στείλει στο ψυχιατρείο.


Με φαντάζομαι μόνο μου (μόνιμη εικόνα στις σκέψεις μου) βυθισμένο τόσο πολύ μέσα μου, συνομιλώντας με «αυτόν», ο οποίος τελικά θα χαίρεται αφού κατάφερε να με ρουφίξει στα βάθη του. Δεν τρομάζω. Ίσως γιατί πιστεύω ότι δε θα συμβεί άσχετα αν άρχισε να μου λείπει σε τέτοιο βαθμό η μελαγχολία ώστε να την αποζητώ.

Αύριο που θα δώσω το μάθημα, γιατί έχω την υποψία ότι αφού τελειώσω θα είμαι μια χαρά? Μήπως γιατί όντως είμαι ο ορισμός του απότομου mood-changing? Απλώς παίρνω το «μαύρο» μου για να μη σκέφτομαι τα Διακριτά Μαθηματικά.
Απόψε είμαι μελαγχολικός (μαστουρωμένος).
Αύριο θα είμαι χαρούμενος (καθαρός).
Τα ναρκωσθήματα λειτουργούν ανάποδα από τα ναρκωτικά μάλλον.

Talkin' to me

Κυριακή 27/5/2007 απόγευμα

Κάτι με έπιασε εδώ πέρα και γράφω πολύ…Αυτά παθαίνεις όταν δεν έχεις ADSL! Πιάνεις κουβέντα με τον εαυτό σου. Και σου απαντάει κιόλας!!

v Σκέφτομαι τους φίλους μου έντονα αυτές τις μέρες. Όχι μόνο υπαρκτά πρόσωπα, ακόμα και την ιδέα του «φίλου» όπως την έχω στο, τέλος πάντων, μυαλό μου. Απ’ ότι κατάλαβα ψάχνω για φίλο τον εαυτό μου, εσένα, ή κάποιον που θα σου μοιάζει. Τέτοια άτομα όμως δεν τα αντέχω και λογικό είναι αφού ούτε εσένα σε αντέχω!

Ø Κοίτα, ούτε εγώ σε αντέχω αλλά αφού είμαστε ένα, σκάσε και ζήσε! Στο θέμα μας τώρα: Και πάει στο διάλο τον βρίσκεις αυτόν τον «τέλειο» φίλο. Πρέπει να τον κρατήσεις όμως…Και για να το καταφέρεις αυτό, τράβα μάθε τον καλά. Αλλά όταν λέω καλά εννοώ ΚΑΛΑ!! Μην τολμήσεις και κάνεις υποθέσεις! Δε μπορείς να τον κατηγορήσεις για κάτι που ενώ εσύ μπορείς να το κάνεις αυτός δε μπορεί. Εσύ, άνθρωπέ μου, κάνε ό,τι γουστάρεις αλλά μην περιμένεις κι απ’ τον άλλο να κάνει το ίδιο…Μεγάλο μάθημα ζωής αυτό :-Ρ Γιατί εσύ μπορεί να πιστεύεις ότι όλοι δικαιούνται δεύτερη ευκαιρία αλλά ο άλλος δε στη δίνει! Τι να του πεις κιόλας? Ο καθένας κάνει ό,τι του καυλώσει. Και έτσι πρέπει. Το δικό σου ζήτημα, τώρα, είναι αν θα δεχτείς την κατάσταση ως έχει και «ok πάμε παρακάτω» ή θα αρχίσεις τα τηλέφωνα ή τα…γράμματα του στυλ «Γιατί…παιδί μου...δε με συγχωρείς, ε?». Κοίτα, για τη δικιά σου ψυχική υγεία, ξέχνα το. Μην κολλάς σε καταστάσεις που δεν αλλάζουν.

v Ναι αλλά να μην προσπαθήσω να τις αλλάξω? Θα με τρώνε τα «αν» και τα «μήπως» μετά ρε συ…Και στο κάτω-κάτω αν θες κάποιον τόσο πολύ και τον έχεις αγαπήσει τόσο πολύ δε μπορείς έτσι απλά να το αφήσεις το θέμα!!

Ø Ωραία! Προσπάθησε όσο μπορείς! Μίλα του, εξήγησέ του, γίνε ρεζίλι βάζοντας τα κλάματα ενώ του μιλάς στο τηλέφωνο, αν θες ανέβα και στην Ακρόπολη και πέσε στο πιάτο του ανυποψίαστου Ιταλού που τρώει το mouzaka του στην Πλάκα αλλά μετά τι? Όταν δεις ότι δεν αλλάζει η κατάσταση, σε τι ακριβώς σε ωφελεί να κλαίγεσαι? ΞΕΚΟΛΛΑ!! Δεν κάνεις κακό μόνο σε εμάς αλλά και σ’ αυτούς που θα προσπαθήσουν να σε πλησιάσουν αλλά εσύ θα ζεις στη «Νικόλια» εποχή…

v Καλά δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα. Απλώς έχω κολλήσει στο

Ø Απλώστρα!!! Δεν έχει «απλώς»! Έχεις δύο επιλογές: ή let it go ή μείνε μόνος σου με τις αναμνήσεις πριν τη μαλακία σου και περίμενε τη συγχώρεσή του.

v Μα μαζί θα μείνουμε μόνοι μας :-Ρ Είσαι κομμάτι μου όσο και να με βρίζεις…

Ø Το ξέρω. Αλλά σκέψου μόνο τι θα τραβήξεις αν επιμείνεις!!

v Καλά θα δούμε.

Ø Δεκτό.(προς το παρόν...)

Εμείς και μετά οι άλλοι

Σάββατο 26/5/2007 ηλιοβασίλεμα

Δύο κείμενα σε ένα απόγευμα? God, αυτό κι αν είναι βαρεμάρα :-Ρ Υποψιάζομαι ότι αυτό που ακολουθεί θα είναι λίγο «γεια σου» αλλά τι να κάνουμε? :
Μελαγχολία και σαρκασμός. Ποτέ δεν κατάλαβα πως τα συνδυάζω αυτά τα δύο. Καταθλιπτικός και ειρωνικός. Αγαθούλης και «εκτοξευτήρας κακιών». Μάλλον έχει να κάνει με το θέμα επιφάνειας-βυθού.
Είναι δυνατόν να λυπάμαι και να μελαγχολώ για αυτά που δε μπόρεσα να κάνω? Που στο κάτω-κάτω δεν ήταν και στο χέρι μου! Τι φταίω εγώ δηλαδή που μεγάλωσα στην επαρχία? Άρα γιατί να νιώθω μελαγχολία όταν βλέπω στην Αθήνα το παιδί που θα ήθελα να ήμουν?
Και μετά είναι και το άλλο: Γιατί να νοιάζομαι τόσο πολύ για το αν με συμπαθεί κάποιος ή όχι? Ή για το πόσο με συμπαθεί… Ο καθένας αξίζει περισσότερο από κάθε άλλο. Τι είπα ούτε εγώ κατάλαβα :-ΡΡ
I mean πρώτα ο εαυτός μας και μετά οι άλλοι. Μπορείς να αλλάξεις φίλους αλλά εαυτό δεν αλλάζεις που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω(ή όπου αλλού θες…) οπότε καλύτερα να τα βρεις μ’ αυτόν παρά με κάποιον…Νίκο για παράδειγμα( :-Ρ)

Ναι ok Αριστοτέλη. Ο άνθρωπος όντως είναι κοινωνικό ον. Ε δεν είπα να κάνεις και κολλητό τον εαυτό σου!! Αν είναι δυνατόν…Αλλά όχι, μωρό μου, δε θα κλαίγεσαι για την καθεμία ή τον καθένα που δε θέλει την παρέα σου. Κάτσε μάθε γιατί, πρότεινε λύσεις αλλά από κει και πέρα ΤΕΛΟΣ! Πάμε για άλλα.
Δε σου υπόσχομαι ότι θα βρεις, though :-Ρ Ειδικά από τη δική μου εμπειρία, μήνες ψάχνω αλλά δεν το βάζω κάτω. Καλά L Ίσως και να τα παρατάω που και που και να αρχίζω πάλι το «κλαψομούνιμα» αλλά και τι έγινε? Όσοι προσπαθούν να κόψουν το τσιγάρο τα καταφέρνουν αμέσως? Άντε…
Τι θέλω από το supermarket? Ντάξει τώρα…Ξεφτιλίζω ένα τόσο σοβαρό κείμενο?( και δημητριακά μην ξεχάσω!!)
Καλά… το γάμησα το θέμα. Πάω για μπάνιο.

Επιφάνεια και Βυθός

Σάββατο 26/5/2007

ηλιοβασίλεμα

Δεν είμαι εγώ. Δεν κάνω εγώ αστεία, δε χαμογελάω αν δε θέλω, δε λέω «λευκά» ψέματα για να μη στεναχωρηθεί ο άλλος. Αυτά τα κάνει ο άλλος. Κάποιες φορές μπορεί και να συγχρονιστούμε και τότε όντως εγώ είμαι εγώ.
Συνήθως, όμως, θέλω να βρίσω, να προσβάλω, να ξεσπάσω. Το μόνο που μου βγαίνει είναι ένα χαμόγελο. Προφανώς το θεωρούσα σωστό αυτό. Τι τον νοιάζει τον άλλο αν εσύ πονάς μέσα σου? Αυτός φταίει? Όχι. Τότε γιατί να την πληρώσει αυτός? Χαμογέλα ουρλιάζοντας από μέσα σου και το θέμα τελείωσε.
Συχνά μπορεί να είμαι χάλια και να κλαίω από μέσα μου. Δε βγαίνει τίποτα τέτοιο έξω όμως. Γιατί? Επειδή θέλω να είμαι «αξιαγάπητος», το άτομο που χαίρεσαι να κάνεις παρέα μαζί του, όχι το καταθλιπτικό emo που θα κλαίει για τα πάντα. Που και που, όμως, ραγίζει το τείχος-φίλτρο συναισθημάτων που έχω φτιάξει και βγαίνω έξω από εκεί που με έχω κλείσει. Παραξενεύονται τότε γιατί δεν ξέρουν τι είναι αυτό, μαζεύονται, ξεκόβουν…

Το διάλεξα να είμαι επιφανειακός. Η επιφάνεια είναι ήρεμη, δεν κρύβει εκπλήξεις. Ξαφνικά, όμως, άρχισα την κατάδυση και guess what, μου άρεσε. Μπορεί τα νερά να είναι κρύα, μπορεί να μην κολυμπάει τίποτα ζωντανό αλλά εκεί είμαι εγώ. Ο κανονικός «εγώ». Όπως και να είμαι το σίγουρο είναι ότι θα είμαι. Θα αλλάξω, θα μείνω ίδιος, θα χαθώ? Ό,τι και να γίνει θα είμαι εγώ. Αυτό δεν αλλάζει.
Όσο ήμουν στην επιφάνεια δεν έβλεπα παρά μια αντανάκλασή μου. Πώς να αγαπήσεις μια αντανάκλαση? Βυθίστηκα, όμως, και με είδα, με ένιωσα…Με αγάπησα?
Χρόνια ολόκληρα με ενοχλούσαν άτομα για άγνωστους λόγους. Κι όμως ο λόγος ήταν απλός: δεν αγαπούσα τον εαυτό μου. Με είχα βάλει στην άκρη και περίμενα να με αγαπήσουν οι άλλοι. Περίμενα από τους άλλους να κάνουν κάτι που εγώ αδυνατούσα να το κάνω…
Και τώρα ακόμα δεν είμαι σίγουρος ότι με αγαπάω. Ωραίος ο βυθός αλλά με την πρώτη «έλλειψη οξυγόνου» ίσως αναδυθώ και πάλι στην επιφάνεια αφήνοντας με στα παλιά και γνώριμα βάθη. Ίσως όμως φέρω κάποιον εδώ που είμαι και αποκτήσω τότε αυτό που ονομάζω «φίλο». Ποιος ξέρει? Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο. Τα πάντα αλλάζουν. Μέχρι τότε…κολυμπάω ;-)

Εγώ και...αυτός

Σάββατο 26/5/2007 απόγευμα

Σκέφτομαι. Άρα υπάρχουν. Υπάρχουν όλα αυτά τα οποία βασανίζουν τις σκέψεις μου. Πράγματα σοβαρά και γελοία, ανούσια και σημαντικά, προσωπικά και «δημόσια».
Τα κατάφερα(?). Έφυγα, άφησα πίσω αυτά που ταύτιζα με την καταπίεση και την «κρυφομανία». Άφησα πίσω καταστάσεις, άτομα, αναμνήσεις. Δε διάλεξα να κρατήσω τίποτα, κάνοντας χώρο για new stuff από την αγαπημένη μου πόλη στην οποία και θα έμενα στο εξής.
Γιατί μελαγχολώ όταν γυρίζω πίσω? Γιατί αναπολώ την κατάσταση που βρισκόμουν ένα χρόνο πριν? Γιατί όταν αντίκρισα το κάλυμμα του μονού κρεβατιού μου, το οποίο κάποτε ήταν γεμάτο βιβλία και σημειώσεις-όνειρα για μια άλλη ζωή, αναστέναξα και χαμογέλασα με λίγο πόνο? Τι είναι αυτό που με τσιμπάει συνέχεια και με κάνει να γυρίζω πίσω κάθε βράδυ και να θυμάμαι σκόρπιες σκηνές? Γιατί με κάνει να φοβάμαι τα βράδια?
Όσο ήμουν εδώ γκρίνιαζα συνέχεια για όλα. Έλεγα ότι κάποτε θα φύγω , θα πάω κάπου καλύτερα έχοντας στο μυαλό μου όχι μόνο μέρη και καταστάσεις αλλά και ανθρώπους. Και το έκανα. Ακριβώς ένα χρόνο πριν δεν ήθελα τίποτα άλλο εκτός από το να τελειώσουν οι Πανελλήνιες και να ψάξω για σπίτι. Ένα χρόνο μετά, τώρα, με κατακλύζει ένα αίσθημα φυγής. Φυγής προς τα πίσω, επιστροφή στο Λύκειο και σ’ αυτά που έζησα εδώ. Αλλά όχι εδώ. Αν μπορούσα να τα μεταφέρω στην Αθήνα…

.....

Αν δε χάσεις κάτι δεν το εκτιμάς. Έχασα τους φίλους μου. Και χάρηκα. Λες να ήξερα πόσο δύσκολο θα μου ήταν να κάνω καινούριους? Δε μου το έμαθαν αυτό στο σχολείο…Ήταν εκτός ύλης, κυρία, δε μπορείτε να το ζητάτε τώρα…Δεν αφήνω να με πλησιάσουν εύκολα απ’ τη μία και απ’ την άλλη κλαίγομαι ότι είμαι μόνος μου. Τι συμβαίνει με μένα? Γιατί τον αφήνω να μου το κάνει αυτό? Γιατί δε με αφήνει ήσυχο να καταστρέψω εγώ τη ζωή μου?

Νιώθω αιχμάλωτος των ίδιων μου των επιλογών. Του ίδιου μου του εαυτού. Με κάνει ό,τι θέλει και εγώ τον βλέπω χωρίς να αντιδρώ ούτε λίγο. Δεν έχω δικαίωμα να γκρινιάξω για την Αθήνα. Αυτή η πόλη είναι παράδεισος για κάποιον σαν εμένα. Έχω δικαίωμα , όμως, να γκρινιάξω γι’ αυτά που κάνω. Η μάλλον…γι’ αυτά που κάνει ο εαυτός μου.
Διαχωρίζω τον εαυτό μου από μένα και φοβάμαι. Πώς γίνεται να υπάρχουν δύο μέσα μου? Γιατί εγώ κάθομαι και γράφω ενώ ο εαυτός μου ετοιμάζεται να βγει βόλτα? Γιατί κάνω βουτιά μέσα μου και φτάνω τόσο βαθιά που τρομάζω ενώ αυτός διαλέγει τα ρούχα και τα πρόσωπα που θα φορέσει απόψε?
...

Ο εαυτός μου είναι έτοιμος και εγώ χρειάζομαι να αναδυθώ για να πάρω ανάσα…